سلامی دوباره

سلام

هر از گاهی میام اینجا به دوستام یه سری می زنم.

از وقتی تلگرام فراگیر شده وقت همه رو گرفته. کمتر میام. دوستای قدیمم هم همگی کم میان.

به هر حال من هنوز معتقدم اون وقفه ی بلاگفا هم بی تاثیر نبود.

کار و بار مثل سابقه. کمی شلوغ تر. همون کارخونه مشغول هستم با وظایف سنگینتر و مسئولیت ای بیشتر و ... بهش می گن پیشرفت!

دلم برای روزای گذشته تنگ می شه. برای زمان دانشگاه. برای اون وقتا که خیلی سرمون شلوغ نبود و با دوستان بیشتر بودیم.

اصلا ببین چقدر زود و سریع همه چی عوض شد! انگار نه انگار اون آدم قبلیم. من شعر می گفتم!!!!!

دنیا همینه دیگه. ولی می دونم شتاب تغییر تو دوران ما بسیار سریع تر از هر دورانی تو تاریخ هست. ما دهه شصتیا اصلا اسممونم نوستالژیکه.

   من . خدا . پروانه...